Krookodil in... Zuidoost Azië

Asia Wrap-Up

2008-10-02T08:20:00.011+02:00

Het zit erop: De Intrepid Tour door Thailand > Laos > Vietnam > Cambodja > Thailand. Wat ging het snel, al was het een maand, en wat zagen we veel. Maar wat waren de grootste hoogte- en dieptepunten? Hier komen ze nog 1 keer, in niet-alfabetische volgorde:

(enkele van de) REDENEN OM NAAR AZIE TE GAAN:
* De honderden tempels en andere prachtige gebouwen die door heel azie verstopt zijn
* Een nachtje in de disco-coupe van de sleepertrain tussen Bangkok en Chang Mai met een ladyboy als DJ
* De spontaniteit en nieuwsgierigheid van de kinderen in alle dorpjes waar we doorheen kwamen
* Thuis eten(/slapen) bij de lokale bevolking
* Het bezoeken van goede doelen, die overal op klein- en grootschalig niveau door azie te vinden zijn
* Het bekijken van lokale ambachten en daarna een avondje over de nachtmarkt lopen
* Een boottocht door Halong Bay, Vietnam
* De prijs van alles in Azie: eten, drinken, spullen... heerlijk
* De informatieverstrekking over de Tweede Wereld- en Vietnamoorlog. Je geschiedenisboek was nog nooit zo helder en levensecht
* Cyclo City Tours. Beste uitvinding sinds de boterham
* Alle fantastische landschappen waar eigenlijk muziek onder hoort...
* De vreemde talen die je overal hoort: het Thais (dat klinkt als een dreinend kind met een overbeet), het Laos' (dat klinkt als een verkouden bejaarde zonder gebit), het Vietnamees (als een man die zo kwaad is dat hij je ieder ogenblik in je arm kan bijten) en het Cambodjaans, waarbij het lijkt alsof de mensen praten terwijl ze net een kom noedels naar binnen aan het werken zijn...

REDENEN OM EEN STUKJE OM TE VLIEGEN:
* De hele dag mensen om je heen die iets van je willen: mensen die je aanschieten als je over de markt loopt, je aan je arm hun winkel intrekken, mensen die gelijk naar de uitgang van je bus zwermen om je spullen te verkopen, mensen die je meteen meerdere kleuren en maten van een product laten zien, terwijl je er alleen maar even kort naar keek en niet eens van plan was om het te kopen en dat nu zeker niet meer wilt.
* De interessante, doch twijfelachtige rijvaardigheid van de gemiddelde taxi-cyclo-tuktuk-motorbike bestuurder
* Het eten van voedsel dat vlak naast de snelweg bereidt wordt
* Mannetjes die overal, de hele dag in het rond lopen te kwaten en rochelen
* Buiten zijn tijdens een fikse regen/onweersbui in Thailand tijdens het regenseizoen
* Proberen over te steken in Vietnam
* Achterop een motorbike door Vietnam scheuren en mensen zien proberen te oversteken
* Maatkleding laten maken in Hoi An
* De 'snelheid' waarmee het eten in restaurants in Laos gebracht wordt...
* Het ontbreken van de uitvinding die wij 'servetjes' noemen in alle landen, in plaats daarvan veeg je altijd je gezicht af met losse velletjes wc-papier
* De schreinende zaak rondom zwerfkinderen in Cambodja
* Gefrituurde insecten. Serieus.

"En als je het niet gelooft, ga je toch lekker zelf kijken?"

Siem Reap (CAMBODJA) / Bangkok (THAILAND)

2008-10-01T17:39:00.014+02:00

Beste luisteraars, hier dan -na lang wachten- weer een bericht van uw razende reporter. Ik heb de vreselijke buikpleuris overleefd en zit nu vrij vrolijk in Bangkok mijn laatste dag door te brengen. Heb na drie dagen op water geleefd te hebben inmiddels weer gegeten en veel sight-ge-see-ed, dus ik kan er geloof ik weer tegen. En wat is er, ondanks de inwendige crisis, weer een hoop gebeurd. Lieve beeldschermkinderen, laten we het verleden maar rusten voor nu en snel beginnen...

Allereerst terug naar Siem Reap. Of eigenlijk 5-en-een-halve kilometer daarboven. De tempels van Ankor Wat. En omringende tempels, waar onder andere een Indiana Jones en Tombraider film zijn opgenomen. Ik kan er veel over schrijven (bijvoorbeeld dat er daar zoveel zielige straatkinderen werken dat je maar weer eens beseft hoe goed het wij toch hebben), ik kan er weinig over schrijven (bijvoorbeeld dat ik over een van de tempelgronden gekotst heb en daarna van onze tourguide een verrassend fijne hoofd- en nekmassage met tijgerbalsem langs de kant van de weg kreeg en ik heel even overwoog om met hem te trouwen -sorry nick-), maar laten de foto's deze keer maar weer eens voor zich spreken, want wat was het er mooi:

gekke gezichten in de rots... / raadt eens waar we nu weer op zitten?

Tombraider Tempel:

Tempel voor vrouwen... eh... apen? En bedankt!

Siem Reap zelf is een uitermate plezante stad om in te verblijven, gezellige restaurantjes met heerlijk eten, leuke clubs (heb ik van horen zeggen, ik ben niet verder dan de badkamerdeur gekomen) en een grote nachtmarkt.
Je kunt er ook heel goed verdwalen (voor ongeveer 2 uur) en snikkend een restaurant binnenlopen na 10 onduidelijke mensen de weg te hebben gevraagd, waarna de manager zijn brommer pakt en je naar je hotel brengt (voor niets) en dat dan uiteindelijk blijkt dat je vlakbij datzelfde hotel al tijden aan het rondlopen was... maar laten we het daar verder ook niet meer over hebben...

Waar ik het wel over wil hebben is meneer Beat Richner. We zijn tijdens onze reis langs een behoorlijk aantal goede doelen gekomen, maar deze meneer was wel zo geweldig dat ik besloten heb een stukje aan hem te wijden op mijn hoofdsite. Als je meer wilt lezen over de man die vanuit het niets een aantal ziekenhuizen in Cambodja heeft opgericht, lees dan HIER verder.
Ik zal binnenkort meer goede doelen beschrijven op de site, dus hou het in de gaten als je interesse hebt.

Nog even een promotie mijner-site's: ik kom binnenkort in het tijdschrift "Yes" te staan met mijn website, zodra ik weet welk nummer het is laat ik het natuurlijk weten!!!

Na de prachtige tempels van Ankor was het een paar dagen later weer terug naar Bangkok over een niet zo prachtige weg. Laat ik zeggen dat deze 'dancing road' bij veel van de inzittenden voor een verdubbeling van het toiletbezoek gezorgd heeft. Gelukkig kwamen we in Bangkok weer in hetzelfde hotel als dag 1, wat dus een heerlijk luxe afscheidsnachtje was voor ons.

Gisteren had ik nog een volle dag in de stad en samen met drie overgebleven meiden hebben we een dagtrip naar de 'Floating Market', 'Bridge over the river Kwae' (spel ik vast verkeerd) en de 'Tiger Temple' gemaakt. Tja, wat kan ik erover zeggen? Erg, erg lang in de bus en overal maar weinig tijd, maar al met al wel een leuke afsluiter van mijn tijd hier in Azie.

haha

juist. no worries

Ik heb ondertussen afscheid genomen van alle meiden, zometeen ook van Laura, mijn kamergenootje van de hele reis. Dan is het in de taxi (jaja, ben nu luxe gewend he) naar het vliegveld en om tien over 6 hier de lucht in richting Sydney. Spreek jullie vanaf daar weer!!!

Doeiiii,
xx Nienke

Lees meer handige reistips over Cambodja op: Around The Globe

Siem Reap (CAMBODJA)

2008-09-29T08:52:00.003+02:00

Beste mensen, dit keer even geen spannende verhalen, geen grapjes, geen foto's. Ik heb gisterochtend bij het ontbijt een vrolijke voedselvergiftiging opgelopen en heb de rest van de dag boven een emmer en wc gehangen. Serieus, ik heb me nog nooit zo beroerd gevoeld. Halve nacht wakker gelegen, want elke beweging die ik maakte zette mijn lichaam eraan toe mijn voering eruit te gooien.
Dacht vanochtend dat het iets beter ging, maar al kan ik nu in ieder geval mijn drinkwater binnenhouden, ik loop te trillen van de koorts en wil alleen maar slapen. Heb net geprobeerd te lunchen, maar meer dan drie slokken van een fruitshake wilde er niet in. Nu ga ik terug naar het hotel om nog even verder te zwelgen in mijn ongelukkigheid :) Ik ben niet de enige trouwens, want Emily, een van de meiden is er net zo slecht aan toe. Terwijl de rest gisteravond lekker ging stappen, waar we ons allemaal op verheugd hadden, lagen wij met zijn tweetjes een beetje zielig naar het plafond te staren. Ahh!
Het is helemaal balen, omdat we nu bij de tempels van Ankor Wat zijn, een plek waar ik al zo lang heen wilde, tempels waar ze Indiana Jones hebben opgenomen, Tombraider, fantastisch mooi dus allemaal, maar ik kan er minimaal van genieten. Kort gezegd: het is allemaal Kwalitatief Uitermate Teleurstellend.
Morgen rijden we naar Bangkok, over een weg die de 'dancing road' wordt genoemd (hemel sta me bij) en dan is onze tour door Azie toch echt afgelopen. Ik ben tot donderdag in Bangkok, vlieg dan naar Sydney. Heb zomaar het idee dat een dikke knuffel me goed zal doen.

xxxxxx Spreek jullie snel.

Lees meer handige reistips over Cambodja op: Around The Globe

Killing Fields (CAMBODJA)

2008-09-27T09:34:00.006+02:00

{nieuwe foto's bij de post over SAIGON!}

We hadden er geen zin in, maar omdat oorlog nooit iets is waar je 'zin' in hebt (normaal gesproken dan) en de vreselijke geschiedenis van Cambodja zo heftig en nog maar zo kort geleden is geweest, vonden we een bezoek aan de beruchte 'Killing Fields' en het Genocide Museum 'Tuol Sleng' een must. En dat is het ook echt.
Ik had van tevoren al geroepen dat ik waarschijnlijk op de parkeerplaats al in tranen zou uitbarsten en niets bleek minder waar. Het Genocide Museum is te vinden in het voormalige schoolgebouw dat de Rode Khmer gebruikte om de plaatselijke bevolking in op te sluiten, te ondervragen (daarbij te martelen) en uiteindelijk door te voeren naar de Killing Fields. Van de ruim 17.000 mensen (van baby tot ouwetjes) hebben 7 mensen het overleefd. Zeven.
In de gebouwen konden we de portretten van alle mensen zien, evenals wat martelwerktuigen/technieken (dit zal ik voor de zwakke magen maar niet opschrijven, dan google je maar even) en de cellen die in de originele staat te zien zijn. De mensen leefden nog slechter als beesten daar, ze konden hun hele familie zien maar mochten niet praten, moesten vragen als ze zich bij het slapen wilden omdraaien, vergaten ze dat werden ze afgeranseld, kregen slecht tot niets te eten, een 'douche' (onder de tuinslang) 1 keer per week ofzo, uitwerpselen bleven een week in de cel liggen (die iets van 1 bij 2 meter was), de vrouwen werden verkracht en als ze de martelingen tijdens het ondervragen overleefden en al hun 'slimme' vrienden, kennissen en familie hadden aangegeven werd als dank hun keel half doorgesneden en werden ze levend op de killing fields begraven. Ontsnappen was geen optie, de celblokken waren afgesloten met prikkeldraad en elecktrische bedrading.
De hele gebeurtenis is, buiten onbegrijpelijk, gewoon zo belachelijk. Voor wie even de geschiedenis van Pol Pot en zijn makkers niet meer weet: ze wilden kort gezegd alle slimme mensen uit de weg ruimen en de domme bevolking, gebrainwashed, overhouden om ze naar hun hand te vormen)
De mensen die werden opgepakt werden verdacht gevonden omdat ze doctor of leraar waren, omdat ze bijvoorbeeld een bril droegen (oeh, die zullen wel gestudeerd zijn), meerdere talen spraken, nette handen of witte huid hadden (werkten dus niet op het veld) en meer van dat soort vage redenen. Waar hebben we dit soort selectie ook alweer eerder gehoord? De hele plek geeft je gewoon de kriebels, we liepen dan ook allemaal met onze tissuetjes en zonnebrillen op rond. En toen hadden we de velden zelf nog niet eens gezien.
Twintig minuten van Tuol Sleng kom je op de killing fields. Je kunt er nog steeds de botten en kledingstukken op de grond vinden en bij elk graf staat een bordje wat erin ligt. Wat, want mensen zijn het niet meer te noemen. Sommige graven hebben alleen lijven, andere tegen een boom doodgeslagen kindjes, lichaamsdelen of weet ik wat allemaal.
En het ergste is gewoon dat de mensen die verantwoordelijk zijn, of meegeholpen hebben gewoon nog vrolijk rondlopen. De veroordeling van een aantal duurt nu al jaren en kost alleen maar meer en meer geld. Sterker nog, onze gids heeft het meeste in de bus moeten vertellen omdat hij opgepakt kan worden voor het teveel aan informatie verstrekken. Er zitten namelijk nog steeds van die gasten in hoge politieke functies. Beter gezegd: de hele royal family is een tikkie fout. Niet te geloven toch?

Aangeslagen en al was het daarna ietwat vreemd toen ik op de killing fields ineens een 'bekende' zag lopen. Jawel, ik loop me daar zomaar Chris Zeegers van RTL Travel tegen het lijf. Met cameraploeg en al. Sta je tussen de lijken in Cambodja ineens met een BN'er te praten over het feit dat we zoveel Nederlanders hier tegenkomen, haha. RAAR! In November komt het op tv (nouja, ik ben natuurlijk niet in beeld he, maar toch), maar is wel interessant om te kijken voor de thuisblijvers misschien.

Wat hebben we verder nog voor spannends gedaan hoor ik jullie vragen. Ja, hallo! vonden we het niet genoeg zo? Nee?
Nou ok, vooruit dan maar: Ik heb wilde apen gezien en we hebben bij onze gids thuis gefrituurde tarantula's zitten eten. En nu niet meer zeuren dat ik niets beleef.

Tuol Sleng

Monument bij de Killing Fields

JAhoor! Daar issie weer!

Het spinnenmaal:

Lees meer handige reistips over Cambodja op: Around The Globe

Phnom Phen (CAMBODJA)

2008-09-26T06:06:00.005+02:00

En zo zijn we stilletjes alweer in het vierde land aangekomen voor de laatste week met de Intrepid Grrls! Cambodja. Waar te beginnen?
Dat het hier arm is, zagen we al toen we met onze limousine-bus de grens overschoten. Dames met manden eten op hun hoofd en straatkinderen, heel veel straatkinderen. Kinderen die je met hongerige oogjes aankijken en vragen om eten. Dan breekt je hart toch een beetje als juf zijnde.

Als eerste hebben we een -inmiddels welbekende- cyclotour door de stad gemaakt. Een aanrader voor iedereen met een minderwaardigheidscomplex, want je voelt je ineens heel bijzonder als de hele stad zijn (of haar) hoofd omdraait voor je, zwaait, duimen opsteekt en vanaf de andere kant van de straat roept hoe 'beautiful' je wel niet bent. *bloos* Deze tour was wel een beetje anders dan anderen, want de jongens die ons rondreden zijn allemaal straat-(of in ieder geval hele arme)kinderen die op deze manier geld verdienen voor hun families en daardoor niet helemaal op het slechte pad raken.
Een andere organisatie die we bezochten, leerde ons ook meer over straatkinderen en over het feit dat we ze geen geld moeten geven, al zijn ze zo zielig, omdat ze anders nooit uit hun situatie raken. Als je geld geeft aan de organisatie, gebruiken zij dat om de kinderen een baan te leren (koken in restaurant, nagelstylist, producten (tassen, kleding) maken om te verkopen).
We hebben in een van die restaurants gegeten en het eten was (net als in KOTO in Hanoi, Vietnam) echt serieus ge-wel-dig. We zaten zo vol dat we geen 'straatkind'.. eh 'pap' konden zeggen en hebben dan ook een flinke fooi achtergelaten.

Vandaag wordt het er allemaal niet veel vrolijker op, want we gaan zo een bezoek brengen aan de beruchte 'Killing Fields' en het bijbehorende Genocide museum. Het is iets dat je gezien moet hebben als je hier bent, want je kunt het gewoon niet maken hier alleen te shoppen en te stappen en de hele geschiedenis van dit land te negeren, vind ik. Maar leuk is anders. Iedereen die we spreken en het gezien heeft is er zwaar van aangeslagen. Hoop dat ik na afloop in staat ben er iets over te schrijven, maar ik beloof niets. Laten we zeggen: today is not a good day for mascara.

Tot snel. N.

Een van de winkels met spullen gemaakt door straatkinderen

Cyclo's!

Paleis

Lees meer handige reistips over Cambodja op: Around The Globe

Saigon (VIETNAM)

2008-09-24T12:48:00.013+02:00

Goodmorning Vietnam! (lekker orgineel)

We zijn inmiddels ingevlogen in Saigon / Ho Chi Minh City, na een flinke avond stappen in Hoi An (waarbij we allemaal aan de emmers vodka redbull gingen en tegen het eind van de avond allemaal in ons ondergoed of sommigen met kleding en al in het zwembad lagen, maar dat even geheel terzijde).
Saigon is druk, maar ik vind het niet zo verschrikkelijk als Hanoi. De gebouwen zijn hier vrij nieuw allemaal en buiten het verkeer, waar je weer met een halve kamikaze-actie doorheen moet, is het redelijk 'rustig' wat geluid betreft. We hebben de eerste dag hier onszelf weer met cyclo's (fietskarretjes) door de stad laten rijden en onderweg hebben we uitleg over verschillende gebouwen gehad. Aan het eind van de tour was het heerlijk eten op de markt en vroeg naar bed, want man-o-man, wat waren we toch heerlijk moe en bekaterd allemaal.

Gelukkig waren we vandaag allemaal zo fris als een hoentje, wat ook maar goed was, want we zouden een heftig dagje krijgen. Vandaag hebben we namelijk de Cu Chi tunnels bezocht. Deze tunnels liggen iets van 70 km buiten de stad en zijn een labyrint van ruim 200 km met de hand uitgegraven gangen onder de grond. De Vietnamezen gebruikten deze tunnels om zich tijdens de oorlog tegen de Amerikanen te beschermen en om ze -samen met honderden boobytraps- in de val te lokken en ze een vreselijke dag te bezorgen. Ze hebben er 25 jaar over gedaan om het hele zooitje uit te graven en te voorzien van luchtgangen en zelfs 3 verdiepingen. Niet te geloven haast, behalve als je ze in het echt ziet.
We hebben zelf ook door de tunnels gekropen, nou ja een aantal van ons, ik vond het iets te krap om op mijn buik doorheen te schuiven, krijg het in de bijenkorf na een kwartier al benauwd. En daarbij zijn mijn heupen een tikkie breder dan die van een gemiddelde Vietnamees en kon ik het mijn groepsgenoten natuurlijk niet aandoen de trip te verlengen omdat ik wegens beknelling uit een berg moet worden gezaagd.
Gelukkig waren er ook enkele bunkers opengewerkt van boven en konden we de keuken, de wapenwerkplaats, de ziekenboeg en relax-ruimte bekijken. Natuurlijk kregen we ook een aardige demonstratie van de vrelijke valluiken die de Vietcong bedacht hadden. Vallen met scherpe bamboepunten die je been doorspiesen, je gezicht openhalen, je voet vastpinnen of je ballen eraf slaan. En dan overdrijf ik voor de verandering eens niet. Getverdemme.
Je kon op het terrein ook met wapens schieten, maar slechts 1 van de meiden vond het niet genant om na al dit vreselijke oorlogsgeweld nog eens even lekker 10 kogels uit een M15 te jassen. Tja, smaken verschillen.

De rest van de middag hebben we in het Paleis (dat -voor hier- heel revolutionair is ingericht is in een jaren '70 stijl) en een mexicaans eettentje doorgebracht en nu zijn we weer in het hotel om onze voeten schoon te wassen en de torren uit onze haren te spoelen. Ik weet niet wat er allemaal voor vreselijke beesten in dit land leven, maar ik loop in ieder geval de hele dag aan mezelf te krabben. Iehl.

Dan is dit toch officieel het laatste bericht uit Vietnam, want morgen gaan we naar Cambodja voor de allerlaatste etappe! De tijd is echt gevlogen, want we zijn al 3 weken onderweg en hoewel we erg naar Cambodja uitkijken, tellen we inmiddels ook allemaal af tot onze volgende bestemmingen. Een aantal meiden gaan naar de eilanden van Thailand, een enkeling naar huis, twee naar Darwin en ik natuurlijk naar Sydney! Even heerlijk een weekendje bijkomen van deze heftige reis, terug in de beschaafde wereld. En daar heb ik -om inmiddels welbekende redenen- erg veel zin in! ;)

Tot snel (dan ook met foto's hoop ik!)

dikke kus en een boobytrap voor de buurvrouw op pijlkruid. hopen dat ze niet meeleest. ha.

xx Nienke

Hoezo gevaarlijke loshangende elektriciteitskabels? Als je je kop er niet aan stoot is er toch niets aan de hand?

Saigon@night

mijn ontzettend schattige cyclo-mannetje

NIEUWE FOTO'S (27/09) CU CHI TUNNELS:

leuke valluiken:

tunnels:

heupjes!

nijverheid:

deze kun je maar beter te vriend houden:

Lees meer handige reistips over Vietnam op: Around The Globe

Good Times!

2008-09-22T09:21:00.002+02:00

Hoi An (VIETNAM)

2008-09-21T14:31:00.006+02:00

Today was a very good day for science...

Hoi An. Waar zullen we beginnen. Hiep Hoi An is het eigenlijk meer. Wat is het hier heerlijk. De sfeer van de stad is al goed, maar de reden waarom we in deze plaats zijn is misschien nog wel beter: maatkleding. Je kunt hier namelijk op elke hoek van de straat jezelf kledingstukken laten aanmeten. Jassen, pakken, rokken, shirts... en jurkjes. Nou ben ik stiekem gek op jurkjes, maar met mijn vrij interessante heupomvang is het niet altijd makkelijk iets te vinden dat ik ook daadwerkelijk aankan zonder gelijk door Greenpeace terug de zee te worden geworpen. Nou, ik maak het misschien iets te dramatisch nu, maar laat ik zeggen: het is geweldig om 11 uur in de ochtend een winkel binnen te lopen, een model jurk aan te wijzen, een stofje te voelen, maten te laten opnemen en dan dezelfde(!) middag met een stoere jurk de winkel uit te lopen. Eh.. vier jurken. En een rok. En een topje.
Nou is niet alles gelijk pas hoor, zo heb ik een beeldig zwart zijden jurkje laten maken waar nog een paar kleine dingen aan veranderd moeten worden, 1 jurk wordt wat ingekort en mijn truitje bleek wel een beetje erg wijd, maar de snelheid (en prijs) waarmee je het hier krijgt is echt verbazingwekkend.
Morgen dus tweede pasronde en voor de rest is het hier in het zwembad of de zee, want de temperatuur ligt rond de 35 graden en de muggen vieren feest. Gisteren zijn we trouwens ook eindelijk voor het eerst sinds onze reis fatsoenlijk wezen stappen, overal gaan alle tenten om 10 uur dicht, maar met drie uur hebben we een nieuw aziatisch wereldrecord gezet. Niet dat de drankjes niet uitermate vreselijk en de mannen zo mogelijk nog vreselijker waren hoor, maar met 8 meiden (en 12 meiden van een andere Intrepid tour) hebben we erg veel lol gehad.
Jammergenoeg heb ik er niet helemaal optimaal van kunnen genieten, want ik ben al een paar dagen niet superlekker, vandaag was ik echt beroerd (nee, niet van de drank) en heb ik in de middag na het passen vooral op bed gelegen. Ik zal niet teveel in detail treden, maar ik denk dat het slikken van immodium voor een verrassende verstopping heeft gezorgd. Daar bovenop een beetje koorts geloof ik (maar het is zo heet dat dat moeilijk te constateren is), dus ik moet ff rustig aan doen. Vanavond maar stappen tot 2 uur dus. Ha.

He mensen, ik ga een koude douche nemen en mijn jurkje aaien,
>>kus<< en een extra voor mijn moeder die komende week Texel onveilig gaat maken. Ik spaar schapen! xxxxxxxxx Nienke

**FOTO'S**

we zitten ook overal!

Hiep Hoi An by night

Eh.. hoestdrankje?

Van stofje tot rokje!

Lees meer handige reistips over Vietnam op: Around The Globe

Wat eten we vandaag?

2008-09-20T13:32:00.002+02:00

Gratis Internet!
Nienke neemt het ervan.
-----------------------

Ik kreeg een tijdje geleden de vraag wat ik nou eigenlijk precies tijdens mijn reis door Zuidoost Azie aan het eten was... of het nou echt alleen rijst is... of hond.
Laat ik dit zeggen: het is inderdaad veel rijst en noedels en soms wat dingen die niet te plaatsen zijn, maar er is ook genoeg ander heerlijk eten te vinden hoor! Oordeel zelf aan de hand van dit sappige beeldmateriaal:

LAOS

Veel springrolls (loempia's), in alle soorten en maten

Rijst met kip, daar ontkom je soms gewoon niet aan

Gourmetten op zijn laos-iaans

Goedkope Cocktails!!

Noedels en Currie, op nummer 2 en 3

VIETNAM

Soms heb je eten dat niet heel super is... of drink je iets onverwachts...

... dan heb je weer een superlunch op de boot naar Halong Bay:

Avondeten op de boot, ook niet mis:

HANOI:

Pittig rundvlees!

Tja... soms wil je gewoon westers eten, slecht of niet

KOTO Restaurant, zeer aan te raden!! Beste eten ooit!!

HUE:

Vegetarisch eten bij de Boedhistische Nonnen

HOI AN:

Vietnamese Aubergine + Rijst en Kiploempia's

>>>>> Maar het leukste van het eten zijn toch eigenlijk wel de kleine foutjes die overal stiekem in de menukaarten sluipen...

Van zorgwekkend...

Na het drinken van deze vloeistoffen heeft u dringend een therapeut nodig?
En wat zit er voor vrelijks in die salade dat het wegge-beept moet worden?

Een wel heel opwindend broodje...
En de vleeswaren zijn eerst ontslagen voordat ze worden opgegeten! Zielig!

...tot schattig

Vredelievende bloemkool en Heineken met een slokkie op. Hik! <<<<<

TO BE CONTINUED...

Hue (VIETNAM)

2008-09-20T10:38:00.013+02:00

***NIEUWE FOTO'S & FILMPJES -> IN DE VORIGE 2 BERICHTEN!***

Het meisje met de wierrookstokjes...

Er was eens lang, lang geleden een meisje. Een eigenwijs meisje. En dat meisje woonde in een klein dorpje onder de rook van een grote stad. Het meisje had een moeder, die heel lief was en altijd goed voor het meisje zorgde. Op tijd te eten, schone kleertjes, ze stuurde haar naar school, kortom alles wat het meisje maar verlangde regelde de moeder.
Het meisje groeide en groeide en toen ze tegen de vijftien werd, vond het meisje dat ze soms heel goed zelf beslissingen kon maken. Toen het op een dag regende, stelde de moeder voor dat het meisje een regenponcho kon dragen. Handig, want je kunt er met je rugzak en al onder en wordt dan niet nat. Een fantastische uitvinding vond ze het. Het meisje kwam niet meer bij van het lachen... Een poncho... mam! Ik ga toch zeker niet voor gek lopen! Hoe kom je erbij??? Nee hoor, ik heb aan mijn capuchon toch genoeg? Een paraplu als het hard regent, maar een poncho... wahahahaha...
En het meisje liep gierend van de lach weg, een onthutste moeder achterlatend.

Jaren later...
De hele wereld ging het meisje meisje over, van japan tot australie, maar nergens had ze ook maar iets van regenkleding nodig. Wat een onzin ook eigenlijk, dacht het meisje toen en ging voor de derde keer ver op reis... naar zuidoost azie deze keer. Zonder regenjas.
Toen ze op een dag in vietnam aankwam en met de hele groep op een brommer stapte, kwam ze plotseling in een halve tsunami terecht...... het meisje dacht plotseling aan haar moedertje, ver, ver weg, aan de andere kant van de wereld. En er verscheen een grote glimlach op haar gezicht.

Moraal van het verhaal:

klik hier

moeders hebben uiteindelijk altijd gelijk.

juist.

En dan nu het verhaal over hoe het allemaal toch zover met me gekomen is:

Nadat we eindelijk het vreselijke Hanoi verlaten hadden (na het bezichtigen van de lokale culturele wonderen zoals het mausoleum van meneer Ho Chi Minh (voor vrienden Uncle Ho), een waterpoppenshow, het artsmuseum, historymuseum en de oudste universiteit van de stad, oh en een stiekem toch wel erg leuke tour op een soort riksja's door de hele stad en het drukke verkeer) kwamen we na een nachtje in de slaaptrein aan in Hue.
Hue, dames en heren, is nou niet meteen een wereldstad, maar de dag die we daar hadden was toch wel zo geweldig dat ik er even een aantekening van moet maken. Wat hebben wij namelijk gedaan? We zijn de hele dag achterop brommertjes vervoerd door de hele stad. Ik dacht van tevoren dat het motoren zouden zijn, maar 'motorbikes' blijken dus gewoon brommers, maar desalwelteplus erg leuk.
Mijn chauffeur was een vrij lelijke, oude vietnamees, maar wel deftig. Hij ontweek alle modderplassen keurig en hielp me elke keer dat we afstapten met mijn helmpje, precies wat je van een man verwacht als dame.
We scheurden, met de wind in onze haren door kleine steegjes, kronkelige straatjes, door de velden, over bruggen, langs gevaarlijke afgronden en over snelwegen. Retegevaarlijk natuurlijk, maar Ge-wel-dig.
We stopten onderweg onder andere bij een helderziende handlezeres (ik krijg een zoon en twee dochters, maar mijn man blijkt wel een alcoholist -is maar goed dat ik over twee weken in Sydney ga kijken wat daar allemaal wordt uitgevroten...), een geweldig energiek vrouwtje van 78 -met zwarte tanden- dat in haar eigen museumpje laat zien hoe alle landbouwwerktuigen werken (ze stond echt te stuiteren, niet normaal! zo grappig..), een lunch tussen de boedhistische nonnen (ik denk dat ik mijn haar ook maar voor de helft afscheer, heel fris), een hoedenmaakster met 1 arm (gelukkig wel met hoofd), een wierrook-makerij en een tempel waar een wit konijn rondhupste.
Aan het eind van de dag, toen we inmiddels helemaal zeiknat geworden waren achterop de brommerts, vonden we het wel weer mooi en sliepen we na het eten vrij snel... Een superdag dus!

Nu zitten we inmiddels dus in Hoi An.. een geweldig plaatsje waar we voor weinig maatkleding kunnen laten maken en waar ze schoenen en tassen hebben....... wiiiiiiiiehhhwwww. Ik blij, alle meiden blij, iedereen blij, heerlijk. Ik ga zo met Laura even een kijkje nemen, zodat we morgen kunnen beginnen met meten....

I love Vietnam! (did i say that out loud?)

HANOI:

1 van de twee is de poppenshow...

uncle ho!

HUE:

op de brommer!

Oma Betsy!

random fun

gekke hoedenmaakster (ahhh!)

"..and then he smile and then you smile and you happy. he loves you with one heart..." (ja maar ondertussen mooi aan het bier!)

HOI AN:

wat moooooet je?

China Beach

Lees meer handige reistips over Vietnam op: Around The Globe

Hanoi (VIETNAM)

2008-09-16T10:49:00.010+02:00

AAAAAAAAAAAAAAAArg!!!

Vietnam is een gekkenhuis!!! Seriously!!! Ik dacht dat ik een stadsmens was, maar dit slaat werkelijk alles. De Kalverstraat druk op zaterdagmiddag? Uitgestorven vergeleken met hier. Proberen te rijden in de binnenstad? Een lachertje. Echt, je leven is hier geen seconde zeker in deze kolkende massa van brommers, brommers en.. eh, brommers. Oversteken is geen kwestie van 'links kijken, rechts kijken en dan nog een keer naar links kijken', nee het is meer van 'ogen dicht en aan de overkant kijken of je nog leeft... of op zijn minst nog 1 been en een halve arm hebt'. En dan heb je nog geluk, zo te spreken.
Niet dat ze goed zijn in brommerrijden hoor.. Af en toe zie je een brommer met hele lading tegen de grond slaan. Of dan ligt er weer iemand met een grote plas bloed om zich heen op de snelweg...
En echt, er zijn positieve dingen.. het eten is hier echt goed binnen te houden bijvoorbeeld, het neigt zelfs naar lekker, maar het verkeer.. pff. Ik heb hierna een weekje vakantie nodig denk ik. Ik begrijp nu heel goed dat die mensen hier allemaal massaal van die driehoekige bamboehoedjes met scherpe punt op hun hoofd dragen, elke tourist zou die gasten hier natuurlijk het liefst een ferme klets op den koppekes geven. Het lijkt ook wel of ze het er gewoon om doen. Lopen ze vijf meter achter je aan met bananen op een draagbaar in je nek te hijgen, of proberen ze je elke hoek van de straat op een fiets te trekken. Je zou ze bijna wat. Nee, ik wil geen levende kikkers eten, nee ik hoef geen communistische politiepet met speldjes, nee ik wil niet trouwen in een van die met de reet beschilderde soepjurken. Alsjeblieft.
We zijn er wat Laos betreft alleen op vooruit gegaan dat het eten hier sneller gebracht wordt, want daar kookt men nog in restaurants op 1 plaatje en zit je met tien man dus al snel aan het toetje terwijl een ander nog niet eens zijn voorgerecht heeft. Nee koken kunnen ze wel die Vietnamezen. 'Loempia's zeker' hoor ik jullie denken. Mensen, grootste misvatting van de eeuw. Wat wij vietnamese loempia's noemen, is echt niet wat je hier krijgt. Ik zou die Cora van de Mora eens even flink door elkaar schudden als ik jullie was, want het is allemaal een grote leugen. Jarenlang heeft dat mens ons in de aap gesmoord (oh ik mis johan) met grote, sappige, geelgekleurde loempia's met vrolijke, verse groente. Nou, mooi drie keer niks hiero. Kleine, plakkerige, bruin doorschijnende kleffe pakketjes hond kun je hier krijgen. Of wat er dan ook in zit. Ziet er niet uit, maar bikt verder wel lekker weg hoor. Jammer alleen dat driekwart van de groep of te verstopt is om er echt van te genieten, terwijl de andere helf om de tien minuten uit de bus moet om 'bloemen te plukken' (voor de mannen: konijnen te schieten) Bij welk deel ik hoor zal ik maar te raden overlaten, maar laat ik zeggen dat ik inmiddels heel wat beenspieren gekweekt heb ik op de fameuze 'hurktoiletten'. Ha. Eet smakelijk.
Om niet helemaal het land af te kraken, (wahahaha, kraken, get it? poepen? hmm nou laat maar..) zal ik de post positief eindigen. Nou, half want helaas, helaas wordt het internet in Vietnam gerunt door meisjes van 12 die niet weten wat je moet doen als een computer de foto's op je camera niet herkent en die daarbij toch eigenlijk ook veel liever met hun vriendinnen chatten, dus jullie zullen nog even moeten wachten op mijn fotomateriaal...
In ieder geval, gisteren zijn we met z'n allen een boottocht naar Halong Bay wezen maken, wat werkelijk schitterend was. We hebben de enorme 'surprise cave' bezocht die ergens in de rotsen te vinden was en we hebben in zee gezwommen (als een warm bad!). Onderweg hebben we heerlijk op het bovendek van de zon en van de langsglijdende bergen en drijvende dorpjes kunnen genieten. Verder sliepen we op de boot in een schattig hutje met echte(!) bedden en hadden we een verjaardagsfeestje met taart en al gehouden. Een zeer geslaagd dagje, erg rustgevend ook....
.... totdat we hier in Hanoi aankwamen dus. We zijn hier morgen ook nog, voordat we op de slaaptrein naar Hue stappen. Schijnt iets rustiger te zijn, maar ik houd mijn hart vast.

Tot het volgende avontuur... dikke kus voor iedereen die het wilt, maar speciaal voor ons kleine pientje natuurlijk... lekker weer in haar eigen bedje! fijn!

xxxx Nienke

HALONG BAY

Lees meer handige reistips over Vietnam op: Around The Globe

LAOS versus VIETNAM

2008-09-14T17:03:00.008+02:00

De groeten uit...

Vietnam! Ik ben in Vietnam. Zo ongeveer het laatste land dat op mijn lijstje 'liefst te bezoeken plaatsen' stond, maar soms lopen de dingen anders dan je verwacht had. En dat is maar goed ook. Of ik gelijk verkocht ben? Nou nee. Of ik het hier leuk vind? Misschien komt het nog. Weet je, in Laos hebben we zo'n te gekke tijd gehad dat het moeilijk is dat gevoel te evennaren, laat staan te verbeteren. En daarbij, aan Vietnam moet je gewoon even wennen.
De sfeer is hier, in de twintig minuten dat we de grens zijn overgelopen, compleet veranderd. Het landschap liet ineens meer rijstvelden met leuke bamboe-punthoedjes zien, met de bergen ineens ver in de achtergrond, de huizen zijn niet langer van riet en bamboe maar van steen, de mensen zijn wat minder verlegen (de mannen laten hier allemaal hun buik zien? ahem...), er rijden ineens tien keer zoveel motoren en brommers rond. En die maken met zijn allen meer lawaai dan fysiek mogelijk zou moeten zijn. Oh en je kunt hier hond en kat eten.
Het enige dat hetzelfde is gebleven is het feit dat het hier warm is. Want alle loempia's op een ingevette bakplaat nog aan toe, we zweten hier met z'n allen toch wat af!
Nee, toch nog even over het verkeer in Vietnam, want je kan hier niet het land zijn binnengekomen met de gedachte: 'goh, lekker rustig hier.. zullen we een muziekje opzetten, ik hoor mijn eigen gedachten alleen maar...'. No way.
Het is vrij moeilijk uit te leggen wat een herrie het hier is, maar laat ik jullie de volgende verkeersles geven. Als je een voertuig bestuurt in Vietnam -of dat nou een auto, bus, fiets, handkar, motor, brommer of ossenwagen is- je rijdt in het midden van de weg. Als je dan in de buurt van een ander voertuig komt waar je misschien, eventueel, over een aantal minuten langs ZOU willen, begin je met het indrukken van de toeter. Die houd je minstens drie tellen vast. Tien is beter. Dan ga je hard rijden, ram je het voertuig dat je gaat inhalen net niet, toeter je nog een keer om te laten weten dat je het voertuig net niet geramd hebt en dan scheur je er met een rotgang langs. Vergeet na afloop niet nog even te toeteren om te laten weten dat jouw voertuig net even sneller en groter is als die van degene die je net inhaalde en herhaal dan het proces vanaf stap 1.
Mensen die in Amsterdam geweest zijn, zullen dit fenomeen misschien herkennen bij de vele fietsen die onze prachtige stad rijk is. Ook daar is de fietsbel uitsluitend bestemd om de overige weggebruikers duidelijk te maken dat je er langs moet en dat elk levend wezen nog precies drie seconden heeft om zichzelf uit de voeten te maken, voordat je het met een flinke slip de tramrails indrukt. Nee, misschien voel ik me hier wel meer thuis dan ik in eerste instantie toegeef.
Niet dat we niet vriendelijk onthaald zijn hoor, sterker nog, we hebben geluk, want het is hier vandaag het vollemaan festival in volle gang, wat betekent dat de hele stad op de been is en we optochten met draken en trommels zien en papieren lampionnen die de lucht in gaan, erg bijzonder allemaal! We worden weer als vanouds lekker aangestaard en op de foto gezet, want tja, 8 westerse, voornamelijk blonde, lange meiden in de stad, dat gebeurt hier niet zo vaak. Maar we merken we dat de Vietnamezen een stuk meer bijdehand zijn dan de Laos-ianen (?), want die waren vaak toch wel verlegen.
Gisteren logeerden we bijvoorbeeld bij twee families in het dorpje Hin Noun, waar we echt in die mensen hun huis sliepen (gezellig op rijstmatjes en onder de klamboe) en met hun meeaten, zittend op de vloer. Heel bijzonder om mee te maken en om te zien hoe gastvrij de mensen zijn. De mensen vinden ons meestal wel een beetje eng, ze blijven een beetje op een afstandje (maar ja, wat zou een gemiddelde inwoner van -laat ik zeggen amstelveen- doen als er ineens een stelletje laosiaanse bosaziaten met fotocamera voor de deur van je tweeondereenkap stonden en 'hallo hallo, gezellig he' riepen? ik weet het niet...)
Maar de kinderen zorgen meestal wel voor een hoop plezier, die kunnen het meestal niets schelen en maken wel een praatje. Zo hadden we met 'onze' kids van gisteren veel plezier met een aantal kaartspellen en kon ik weer mijn stickers en nu ook mijn stapel boeken (van het Big Brother Mouse Project) kwijt. Moeder Theresa in actie, bij wijze van.
Hoe nu verder? Morgen vieren we de verjaardag van Laura (mijn kamergenoot) en gaan we op een boot varen. We slapen daar ook op en maken onze weg naar Halong Bay. Ik weet even niet meer precies wat we gingen doen (morgen in ieder geval zwemmen in zee en een grot bezoeken), maar het zal wel weer geweldig zijn. Een nieuwe etappe, nieuwe kansen, nieuwe prijzen.

De foto's moeten helaas, helaas even op zich wachten. Het internet in ninbin loopt hier niet zo snel. Kreeg net een mailtje binnen uit 1842, ik bedoel maar.

Mensen, tot snel,
gmon voor het lezen (bedankt weer, we weten nog niet helemaal wat de goede uitspraak is, dus we houden het voorlopig even op: gmon gmon gmon kameleon... you come and gooooo you come and gooooo ooo -zo hebben we inmiddels voor elk land ons eigen volkslied bedacht.)

xxxx Nienke

***FOTOOOOSSS***

Homestay in Hin Boun

Kaarten met de kids

uhhh

Deze kregen we niet hoor...!

Lees meer handige reistips over Laos

Lees meer handige reistips over Vietnam

Vientiane II (LAOS)

2008-09-12T11:46:00.007+02:00

Ik moet dit bericht even beginnen met de familieboodschappen. Aan de ene kant een vrolijke en aan de andere kant een minder vrolijke. Reinout wens ik een hele fijne 22e verjaardag, bewaar een stukje taart voor mij! De familie Thie en met name Jiske en Derek wens ik natuurlijk heel veel sterkte met Pien. Heel naar om te horen allemaal, hoop dat alles snel weer goed met haar gaat.

Vandaag is iedereen weer een beetje zijn, pardon, haar eigen kant op gegaan. Ik ben met Laura (Schotland), Maryrose (Ierland) en Emily (Londen) naar het 'Buddha Park' geweest. Dit park ligt een half uur rijden met de tuktuk buiten de stad en is een park dat compleet is ingericht met.. nou ja, je raadt het al: Buddhabeelden. De kunstenaar is helemaal los gegaan en heeft met al zijn kunstwerken geprobeerd de hemel en hel uit te beelden. Je bent vrij om op de beelden te klimmen of er zelfs in te gaan! Wij hebben dus een ochtendje apenkooi gehouden, met leuke plaatjes als gevolg.
Na het park wilden we naar de fabriek waar ze hier de bekende LAO BEER maken, maar die was helaas alleen met een gids te bekijken en die was net ff lunchen, dus dat ging helaas niet door.

Tja, en toen... wat moet een mens anders dan zich op vakantie laten verwennen? Het is natuurlijk een heugdelijk feit dat wij op 9-11 (negen-elf, nine-eleven, get it?) een vluchtje in een vliegtuig hebben overleefd. We hebben tijdens de turbulentie allemaal heel hard 'oh my buddha' geroepen, wat gewerkt heeft kennelijk. Dus ik ben met Laura, die inmiddels echt mijn maatje is geworden (lach me gek met haar), naar een massage-tent gelopen. We hebben ons een uur lang door twee kleine laosiaanse (?) vrouwtjes laten knijpen, slaan, bekloppen en wat al niet meer, waarna we helemaal ontspannen de tent weer verlieten. Dat is er nu achter de pc weer een beetje uit aan het sluipen (rsi!) dus ik maak het niet te lang vandaag.

Even een update voor de volgende dagen, het worden weer een paar intensieve: morgen vertrekken we vroeg naar een klein dorpje -Hin Boun- waar we bij mensen thuis gaan slapen, de dag erna is een lange reisdag, want dan rijden we naar Vietnam! Zal weer een hoop geregel bij de grens worden dus, maar het is weer een nieuwe etappe in de reis, waar we allemaal zin in hebben. Voor nu is weer even tot ziens en spreek jullie weer over een aantal dagen.

Bent u er klaar voor? Het is weer picturetime!

Ook in Vientiane is een Big Brother Mouse Project, maar helaas doen ze hier niet aan Engelse les, jammer, want nu wilde iedereen mee! We gaan in ieder geval de boeken die ik gekocht heb morgen geven aan iemand in het dorpje waar we de homestay hebben.

Je weet dat je heupen iets te breed worden als..... je broek niet past bij het massagehuis en je een broek aanmoet die maatje sumo-worstelaar is. En ze hebben hier niet eens sumoworstelaars, kun je nagaan.

De straatnaambordjes lijken precies op die uit de Amerikaans/Engelse Sesamstraat. Pino heb ik nog niet gezien.

De supermarkt heeft een mini-altaartje. Schattig.

BUDDHA PARK:

Ik - Laura - Emily - Maryrose

>>>

Trouwens, er staan ook nieuwe foto's en een filmpje bij de vorige post. In de post 'Luang Prabang I' staat nog een nieuw filmpje. Of jullie nog even over al het beeldmateriaal willen kwijlen. Mijn dank is groot.

xx Nienke

Lees meer handige reistips over Laos op: Around The Globe

Vientiane (LAOS)

2008-09-11T11:44:00.010+02:00

En we vliegen naar...

Gisteren een geweldige laatste dag in Luang Prabang gehad. Voor de verandering zijn we eens een dagje niet lui geweest, maar hebben we juist ontzettend veel gezien en gedaan. Voor mooie dingen moet je meestal vroeg op, dus stonden wij om 5 uur naast ons bedje en gingen wij om 6 uur in de stad kijken naar de monniken die langs de mensen uit het dorp lopen. Ze krijgen van elke bewoner een handje rijst in hun 'tas' en zo trekt er een vrolijke stoet oranjesupporters door het dorp. Geweldig om te zien!
Na de 'optocht', wat zij hier dus gewoon elke dag doen, hebben wij mount phoussie beklommen. Ja, je spreekt het echt uit als berg poessie. Kan ik ook niets aan doen. Het uitzicht vanaf de berg was schitterend en zo hadden we om 7 uur al twee culturele dingen van ons lijstje geschrapt. Tijd voor ontbijt. We zijn inmiddels redelijk gewend aan het eten hier, maar ontbijten met noedels wil nog steeds niet lukken, dus om noedelmoeheid te voorkomen zijn we gaan eten bij een Frans zaakje dat heerlijke bagels, croissants en toast met ei verkoopt. Warme chocolade uit een MOK, dat soort dingen.
De volgende stop was een heel bijzondere, we hebben namelijk een bezoek gebracht aan het project 'Big Brother Mouse'. Zij zitten in 2 steden in Laos (Luang Prabang en Vientiane) en geven kortgezegd de lokale bevolking de mogelijkheid met boeken/taal en engels in aanraking te komen. Ze kunnen daar heenkomen om met toeristen of andere Engelstaligen te praten, grammatica bij te spijkeren of andere dingen te vragen, maar je kunt als bezoeker ook boekensets kopen die je als fooi in restaurants kunt geven of mee kunt nemen als je een dorpje bezoekt. De meeste mensen hebben hier nog nooit een boek vastgehouden, ookal kunnen ze wel lezen, dus je kunt je voorstellen dat ze daar geweldig blij mee zijn. Ik ben met 2 meiden naar binnengestapt en we hebben een set gekocht (gaan over 2 dagen een homestay doen in een klein dorpje) en we hebben dik een uur zitten kletsen met wat jongens uit Luang Prabang en omgeving. Of nog verder, want er was 1 jongen die elke dag 200 kilometer op zijn motor aflegt om hier te komen!
Ik had een groepje van drie jongens (17, 19 en 21), waarvan er 2 vrij slecht waren (net begonnen met leren en dus nog meer vragen hadden over uitspraak) en 1 die al twee jaar leerde en waar ik dus wel leuk mee kon praten. Het was echt zo leuk om de verschillen te horen, als ik praat over mijn huisdieren en dan naar die van hen vraag, zegt er 1: ik heb kippen en een buffel. Juist. En als ik naar hobby's vraag, heeft hij nog nooit van dat woord gehoord. Had ik kunnen weten. Maar het was in ieder geval heel erg leuk om mee te maken, heb ik met mijn juffen-ervaring toch nog iets kunnen doen op deze reis ;)
De laatste stop vandaag was een bezoek aan een aantal dorpjes in de buurt die allemaal bekend zijn om een andere handvaardigheid techniek. Zo werkten in het eerste dorp alleen hout- en metaalbewerkers, in de tweede werd rijstwijn gemaakt, in de derde werd druk gewoven en papier gemaakt en in de laatste werkten de zilversmeden. Echt bijzonder om te zien hoeveel werk in alle producten gaat zitten. Als je diezelfde spullen later op de markt ziet liggen, denk je wel even twee keer na voor je om een paar eurocent gaat zitten afdingen.

Inmiddels zijn we met het vliegtuig gevlogen naar de hoofdstad van Laos, Vientiane, waar we vandaag en morgen zelf mogen bepalen wat we gaan doen. Heerlijk dus! Als er weer iets spannends te melden is, ben je de eerste die het hoort.

Toedeledoki!

Nienke

Uitzicht vanaf berg poessie, hihi

*** HIER ZIJN DE FOTO'S DIE JULLIE NOG TE GOED HADDEN + BONUSFILMPJE! ***

Hier komen alle spullen van de markt dus vandaan...

De man maakt Lao Lao, een soort rijstewijn, maar dan met 50 % alcohol. Heerlijk. Ugh.

van dit:

naar dit:

papier maken

*** ---- ***

Aan het werk in de vakantie?

In Laos doen ze dus ook gewoon aan gourmetten

Vanmorgen brachten we nog een bezoek aan een klein, maar erg mooi museum over stammen in Laos. Bijzonder!

Prachtige kleding

We hebben er weer een geluksbandje bij! Ik heb een paars/witte.

Paradijs

Winkelen, we kunnen het niet laten. Zeker niet op de nightmarket!!!

Het vliegtuig... wie durft?

xxxxxxxxxxxx NIENKE

ps.... en vergeet niet te stemmen voor Joseph!!! (zie hieronder)

STEM OP BAER!!

Lees meer handige reistips over Laos op: Around The Globe

Luang Prabang II (LAOS)

2008-09-09T12:51:00.005+02:00

Relax... Take It Eeeeeaaaasyyy

We zijn lui. Heel lui. En we zijn schandalig de lokale bevolking aan het uitbuiten. Slapen tot kwart voor 10 uit... laten ons wekken met ontbijt op het balkon... laten onze was doen... laten ons met een taxi/tuktukding naar het dorp rijden... dingen af op producten die toch al schandalig goedkoop zijn... kopen datzelfde ding bij een ander stalletje nog eens, maar dan goedkoper... gaan uit eten en nemen massaal pizza, omdat we 'even genoeg noedels, rijst en kip hebben gegeten'... drinken flessen rose die uit amerika gehaald wordt -en zijn dan verbaast dat het 124000 kip per persoon gekost heeft, wat uiteindelijk niet veel meer dan 10 euro is en we thuis zonder blikken of blozen zouden hebben betaald, maar dat even geheel terzijde- ... laten ons vervolgens rijden naar een bar waar we drankjes drinken uit glazen met bamboe-rietjes... laten ons daarna weer naar ons guesthouse rijden... laten ons vervolgens zakken op het balkon... en laten de dag dan nog eens heerlijk aan ons voorbij gaan, voordat we onze -met krakend vers opgemaakte- tweepersoonsbedden weer instappen.
Oh, oh, wat zitten wij ontzettend in de binnenlanden van Azie, wat hebben we het toch zwaar, wat is het hier warm en wat zweten we veel van al dat gereis, wat is hier gevaarlijk, wat zijn de vlinders hier groot... en de mieren... en de kakkerlakken... en de motten... wat beweegt een mens eigenlijk om drie prikken in zijn arm te laten zetten en een hand vol hallucinatie-opwekkende pillen naar binnen te gooien om hier een beetje buffalo's over de straat te zien lopen en mensen in armzalige hutjes te zien wonen. Wat voelen we ons toch met z'n allen een partijtje bevoorrecht. Tut tut, phoe phoe. Nee, echt een briljant plan hoor, zo'n wereldreis. Alsof we het thuis allemaal zo slecht hebben.
En dan vandaag, helemaal zoiets. Zijn we naar een waterval gaan kijken, beetje wezen zwemmen en hebben we beren gezien die gered zijn van een vreselijk leven (de gal van die beesten wordt in medicijnen gebruikt, maarja... het moet er wel eerst uit, zal ik maar zeggen. En nee, dat gaat niet vanzelf) Daarna hebben we geluncht en zijn we het dorp weer ingegaan om te shoppen en te eten. Daar kom je thuis toch je bed gewoon niet eens voor uit?
Nee, ik ben jaloers op jullie in Nederland. Jullie krijgen tenminste geen klapband met je tuktuk... hebben geen uitlaatgassen van honderden brommers (waarop soms hele families zitten) in je gezicht... lopen niet een kwartier ergens heen en komen er dan achter dat de brug die daar een maand geleden was is weggespoeld door de rivier... besluiten niet te gaan eten in een restaurant dat nog geen drie weken geleden van de rand van de berg af is gesodemieterd... drinken niet elke dag jus d'orange dat zo zoet en giftig oranje is dat je je afvraagt of je niet per ongeluk de ajax allesreiniger aan het drinken bent... hebben niet elke morgen fruitsalad (deze grap snapt alleen mijn big brother reinout ;))... gaan niet stappen met een monnik... lopen niet een dorpje met een vrij aardig gelukt kapsel in en komen er zonder haarclipjes en elastiekjes uit, omdat de lokale kids die zo mooi vinden...

Nee, vakantieman. U kunt een flinke klachtenbrief verwachten aan het eind van deze maand. Als ik van tevoren had geweten hoe het hier nou eigenlijk echt is....

en ik lust niet eens banaan

water... hebben we thuis ook, maar dan schoon

pff... mijn net geboren achternichtje kleurt nog beter

riet.. haha.. dat is zo 2007

buffels... onze koeien hebben tenminste een leuk patroontje

de vader een helm... het kind gewoon met het blote koppie op het asvalt.. lekker is dat

... was ik hier al veel eerder gekomen.

Nienke

Het dorpje aan de Mekon rivier waar ik de stickers uitdeelde, hadden jullie nog te goed. Heb er meer, maar internet is hier erg traag. 1 per keer dus.

Lees meer handige reistips over Laos op: Around The Globe

Luang Prabang (LAOS)

2008-09-08T13:32:00.008+02:00

Het feest duurt nog lang

Beste lezers, na een zwaar relaxed (beetje muziek luisteren, filmpje op de ipod kijken, tekenen, schrijven) bootreisje van 2 dagen zijn we dan eindelijk in Luang Prabang aangekomen. Een walhalla voor shopaholics. De nightmarket is hier nu in volle gang, dus we zitten allemaal hier als een bizarre muskiet te typen om zo snel mogelijk onzin-dingen te kopen. Familie: jullie gaan een fijne kerst krijgen dit jaar... We slapen trouwens vandaag in een geweldig guesthouse. Laura, de schotse en ik delen deze trip steeds kamers en we hebben in onze hut uitzicht op de rivier, een lounge op ons balkonnetje en werkelijk heerlijke bedjes en een superbadkamer. We worden maar verwend.

Even in het kort wat we de afgelopen dagen voor verschrikkingen hebben meegemaakt, reizen hoort natuurlijk eigenlijk afzien te zijn. Om te beginnen gingen we aan land bij een klein dorpje om 'aapies' te kijken, tenminste zo voelde het. De mensen leefden daar heel primitief en dat was bijzonder om te zien, maar elke keer als we weer de camera in een schattig kindergezichtje duwden voelden we ons wel een klein beetje schuldig. Klein beetje maar hoor, want het zijn me wel mooie platen geworden! Ik had wat velletjes stickers meegenomen, die ik in het wilde weg heb opgeplakt, die kinderen werden helemaal gek. Ik liep op een gegeven moment als een soort rattenvanger van hamelen door het dorp, haha. Die foto's komen later. Dat is nou handig als je met zoveel mensen op tour bent, er is altijd wel iemand die een foto van je maakt.

De kinderen zijn hier niet alleen lief, soms heb ik echt medelijden met ze. Er moet hier namelijk hard gewerkt worden, ook door de kids. Dan springen er weer een groepje 8-jarigen op je boot met manden chips en cola, of dan kom je aan in een plaatsje en worden de tassen gedragen door 12jarigen. Dat laatste heb ik trouwens niet laten doen (wat andere meiden wel), dat voelde bij mij gewoon niet goed. Ook zie je hier veel kids sieraden verkopen, of vogeltjes. Die stoppen ze dan in een mini kooitje en omdat ze weten dat de toeristen dat heel zielig vinden, kan je ze kopen voor 1 dollar om ze vrij te laten. Linke loetjes. Je merkt dat die kinderen ook heel gehaaid zijn geworden. Zo lopen er twee lachende meisjes van 7/8 over de markt met bloemslingers in hun hand, die ineens heel zielig gaan kijken als ze in je buurt zijn. Dan maken ze gebaren alsof ze aan het eten zijn en roepen ze 'honger, honger'. Ik roep dan: 'ga naar school', of na 8-en: 'ga naar bed', maar ik geloof niet dat ze me verstaan ;)

Verder zien we hier -naast tempels- veel markten, met kippen in kleine kooitjes en fruit dat zelf niet eens weet hoe het heet of waar het naar smaakt en lokale met de reet beschilderde kunstwerken enzo. Nou, ik vind alles nu prachtig, dus de foto's volgen nog.
De mensen zijn hier heel vriendelijk en ik vertrouw ze iets meer dan die in Thailand. Het is hier allemaal wat primitiever ook. In het internetcafe waar we nu zitten, moet ik typen op een toetsenbord dat in een la van een kast ligt. Ik bedoel maar. Hallo, 2008!!!
Nou, ok, beter voorbeeld dan: gisteren hadden we in het plaatsje Pak Beng bruin water uit de kraan en deed de stroom het alleen tussen 6 en 10 in de avond. Klinkt al iets minder luxe he?

Markt in Pak Beng

Mijn voeten mogen dan inmiddels vrijwel genezen zijn, mijn malariapillen beginnen lekker te werken. Bij de pillen die ik heb horen angstdromen niet geloof ik, maar ik zat gisteren gillend rechtop in bed. Droomde dat een hond mijn handen eraf beet. Haha. Ik wist op een gegeven moment dat ik droomde, maar ik kon niet wakker worden, heel eng was dat. Maar misschien heb ik het gewoon in het algemeen niet zo op honden, dus ik maak me er niet al te druk over verder.

1 van de meiden is jarig vandaag, dus na een diner hier in de stad gaan we een plek zoeken om uit te gaan en morgen is het richting een waterval en iets met beren die gered zijn van plekken waar ze niet zo goed verzorgd werden. Dus als ik over een beer droom die mijn handen er alsnog afbijt, weet ik hoe het komt.

Mensen. Kop Chai Lai Lai (heel erg bedankt),
of zoals we hier zeggen: kop chai lai lai, lai lai lai lai, lai lai lai (op de wijs van het liedje van Simon en Garfunkel, 'the boxer')

Tot snel!!
xx Nienke

ps heb heel wat leuke filmpjes, maar het internet is best traag en de tijd beperkt, dus die komen volgende keer. je kunt niet alles hebben he!

uitzicht van de afgelopen 2 dagen!!

kids zoals ik ze niet wil zien...

... zo wel:

stickers! cool!

het dorpje

mijn lunch! (loempia's! en we zijn nog niet eens in vietnam!)

Pak Beng

Markt in Pak Beng

nee, ik ga niet bekeren hoor!

Pak Ou Caves

mam!????? please???

schattig, maar toch... kinderarbeid!! (in zijn hand mandje met vogel!)

en last, but zeker niet least: mijn kamer:

Lees meer handige reistips over Laos op: Around The Globe

Huan Xai (LAOS)

2008-09-06T11:46:00.006+02:00

Kon het toch niet laten...

Ben je plotseling in Laos... zie je internet... kan ik het toch niet weerstaan om ff een korte update te geven. De anderen zitten hier ook, we mogen tot 6 uur loslopen tot het eten... dus ik moest wel!

Eigenlijk heb ik niet heel veel schokkends te melden hoor, we hebben vandaag alleen in de bus gezeten naar de grens, onderweg nog ergens bij een ontzettend lelijk gebouw gestopt, op de grens van Thailand in een bootje gesprongen en naar de grens met Laos gevaren. Daar een hoop papierwerk ingevuld, om en nabij de 900 stempels in ons paspoort erbij en weer wat dollars armer (maar ik ben nu wel miljonair in Laos(-iaans?)geld) en in een soort tuktuktaxi naar ons huisje gescheurd. We begonnen de reis in een luxe hotel, maar elke dag wordt het iets minder luxe. Maar eigenlijk ook steeds leuker daardoor. En weer iets meer muskiet-gevoelig, maar de malariapillen gaan er braaf nu elke dag in hoor.
De meiden zijn nog steeds geweldig, allemaal tussen de 25 en 32 (want ja, ik hoor tegenwoordig in de leeftijdsgroep 25-32...iep) en helemaal knettergek, haha. Vanavond gaan we proberen te stappen in het plaatsje waar we nu zijn Huan Xai (dacht ik), en dan morgenochtend voor de rest van de dag op een boot. Benieuwd of we niet allemaal ziek worden, heh.

Mensen, ik ga maar weer stoppen want anders worden jullie nog verwend :) Ik spreek jullie wel weer over 2 dagen!! Wij gaan even een dode rat of een andere plaatselijke lekkernij naar binnenwerken. Heb er zin an.

xxxxxx Nienke

Foto's hoor ik vragen?

Nou vooruit dan maar, omdat jullie allemaal zo lief reageren:

mooi van lelijkheid

drank is slecht voor je! (maar wel lekker)

alles is hier mooi!

de grens over...

ons huisje voor vannacht (en NEE, die schoenen zijn GEEN fashion statement, maar de enige die mijn voeten kunnen hebben als we veel moeten lopen. en JA, ze zijn warm, dank u vriendelijk)

de meiden (-1, die was weer eens aan het vechten met het muskietennet)

gave tekeningen van 1 van de meiden

Lees meer handige reistips over Laos op: Around The Globe

Chiang Mai (THAILAND)

2008-09-05T17:32:00.011+02:00

Slapend rijk worden...

Nou zeg hebben jullie even mazzel, zomaar... vanuit het niets... weer een bericht! En ik heb me toch weer een partij te vertellen! Als ik op een gegeven moment vreemde taal uit begin te slaan, kan het zijn dat ik in slaap ben gevallen, want ik heb net een heerlijke massage van een half uur gehad terwijl de andere meiden aan het kijken zijn naar een wedstrijd Thai Kickboxing ergens hier in de buurt. Nou heb ik persoonlijk niets tegen mensen die voor hun lol elkaar de hersencellen uit de kop slaan, maar ik ga liever een avondje over de markt struinen en mezelf in de watten leggen. En dat is precies wat ik net gedaan heb.

Maar laten we bij het begin beginnen, want in de vorige post was ik nog in Bangkok. En van het midden tot in het hoge noorden van Thailand kom je niet lopend in 1 dag. Nee, dat doe je in stijl, met de sleepertrain. Oftewel: de slaaptrein. We hadden allemaal een eigen stoeltje dat op een gegeven moment tot bed wordt omgetoverd en waar je heerlijk achter je gordijntje het landschap aan je voorbij kon zien flitsen. Als je nightvision had natuurlijk, want het was buiten donker.
In ieder geval: wij hadden al snel de grootste lol bij het spelen van diverse kaartspellen, zoveel lol dat we al snel de aandacht van een reizende Amerikaan trokken en hij ging meespelen. Maar daar bleef het niet bij, ook het personeel vond ons wel gezellig. Nou waren deze mannelijke conducteurs wel een tikkie apart. Het waren namelijk 'Ladyboys'. Oke, 1 voorbeeld: de eerste man stelde zich, na tien minuten giechelen voor als Nathalie. Maak af en kleur de plaatjes met een roze wascokrijtje.
Anyways, we schenen op een gegeven moment toch iets teveel lawaai te maken (wij?) en werden verbannen naar de bar-coupe. Waar de boel versierd was met een heuse discobal en wij op YMCA helemaal losgingen. Tja... Uiteindelijk toch maar gaan slapen (wel eerst even de grote insecten uit onze coupe geslagen, iiiieeh) en de volgende dag keurig een uur te laat op Chiang Mai Station aangekomen. Het is tenslotte wel Azie, aldus onze tourguide Blair.

Stem op Baer!

Hier viel het allemaal nog mee...

... maar hier ging het fout. (letterlijk, weet niet of dit filmpjes het nog gaat doen, bij mij werkt ie nu niet en ik moet gaan, maar we dansen op YMCA, misschen maar beter dat niemand het ziet ook)

Onze eerste activiteit van de dag was (naast douche en ontbijt) het rijden op... tatatata: olifanten! Gaaf! Olifanten ergens weggehaald omdat ze zo hard moesten werken... moeten ze nu ons een beetje over een berg sleuren. Zielig hoor! Maar wel erg bijzonder, helemaal omdat ik op zijn nek mocht zitten. Helemaal zonder begeleider los van de stoel. Eng, maar toch blij dat ik 10 jaar aan paardrijden heb gedaan.

Na het olifantje pesten zaten we even uit te hijgen, toen er plotseling een ontzettende tsunami uit de lucht kwam vallen. Dat was nog niet zo erg, ging wel weer over zeiden ze... maar toen ging het ook onweren. Zo erg dat we op een gegeven moment de bliksem vlak naast ons zagen en hoorden inslaan. Die knal horen we waarschijnlijk volgende maand nog, mijn hemel!
Omdat het niet ophield met regenen en we alweer een nieuwe activiteit hadden, besloten we toch maar te gaan vertrekken. We zouden ten slotte toch nat worden, want we gingen op de rivier met een bamboe vlotje varen! Er werd ons al gezegd dat we flink nat zouden worden, maar dat namen onze bestuurders wel heel letterlijk: ik ben twee keer de rivier ingeflikkerd door die jongen. Wil je je niet afvragen wat er allemaal in die bak water zwemt, maar dat even terzijde. We hadden gewoon Chi-Cha-Cholera veel plezier en gingen Mi-Ma-Malariasnel over de Ri-Ra-Rabies Rivier. Heerlijk.

Gelukkig hebben we de foto nog

Toen we eindelijk soort van omgekleed waren (sommigen waren -heel handig- verschoning vergeten) hebben we iets gegeten (lunch is eigenlijk altijd warm hier, maar dat is ook wel lekker), zijn we terug naar het hotel gegaan om toch nog maar een keer te douchen en daarna met een busje de berg op.
op de berg was namelijk, na het beklimmen van nog eens 300 treden, een prachtig tempelcomplex te vinden. Als ik het goed heb, was het Wat (tempel) Phratat. Of Wat Patat, ik weet het niet meer precies. In ieder geval was het er wederom met goud en buddha's behangen en zaten er deze keer ook monniken te chanten. Heel romantisch allemaal. We kregen van een monnik een bandje omgeknoopt en konden onze toekomst laten lezen. Je moest een stokje uit een koker schudden, daarop stond een nummer, dat correspondeerde met een kaartje. Als het positief was, mochtje het houden. Op mijn kaartje stond: This number (12) means good luck (jeeh) Everything looks easy and happy (zeker weten!) Asking about lover, it's happy ending (eindelijk!) Lost thing will be returend soon. Don't be afraid of legal case, conquer only (toch eindelijk een keer mijn pannen en boeken terug? - blijkt deze reis toch 'goed voor mijn ontwikkeling'. buhaha (-> inside joke deze laatste))

Monnik gooit water over Blair. (?)

Zo, dus jij verkoopt boeken?

Eentje voor de collectie

Nou ik helemaal Zen natuurlijk die tempel uit en na het diner (erg lekker) met op de achtergrond hele slechte karaoke (beetje jammer) lekker over de markt. Aan het eind van de trip komt er zeker een doos onduidelijke souvenirs richting Holland. Want alle olifantendrollen aan toe, wat is het hier schandalig goedkoop. Je schaamt je af en toe echt als je met een stalen gezicht tegen zo'n arm sloebervrouwjte durft te zeggen dat je die tas van 100 Baht wat duur vind. Of het niet voor 60 kan. (Even voor de duidelijkheid: ongever 50 Baht is 1 euro)

Morgen gaan we in een busje naar de grens met Laos, daar is het even wat visum dingetjes regelen en daar gaan we Laos in. Daar zullen we geloof ik 2 dagen op een boot zitten, dus voorlopig ben ik even uit de lucht. Maar jullie hebben genoeg te lezen.

Kopunkaa voor de aandacht (bedankt) en tot de volgende blog (thais voor lulverhaal) Nu kijken of ik het hotel weer terug kan vinden, altijd een leuke verrassing. Maarja, als het me in Tokyo lukt, kan ik het hier ook.

Nienke

ps (dingen die alleen mijn moeder wil weten:)
Mijn voeten zijn nog steeds in slechte staat, ben nog maar een keer aan het prikken geslagen, dan gaat het wel redelijk. Linkervoet is beter dan rechter. Enkel ook nog steeds pijn (hmm) en zo aan de eerste malariapil beginnen. Jammie.

Oh, en we eten ook goed hoor!

Lees meer handige reistips over Thailand op: Around The Globe

Bangkok (THAILAND)

2008-09-04T08:21:00.014+02:00

Some girls have all the luck

Het is zover dames en heren. Ik ben er. Bangkok City. En het is hier -naast geitensokkenwarm- helemaal veilig. De Nederlandse autoriteiten hebben mij aangeraden goed het nieuws te volgen over de rellen hier in de stad, maar daar hebben de Thaise autoriteiten dan weer geen klap mee te maken, vinden ze. Dus hebben ze het kanaal van de BBC hier keurig op zwart gezet op televisie en hoor je dus gewoon helemaal niets. Igonance is bliss zullen we maar denken.
De vlucht was deze keer werkelijk een verademing. Normaal zit ik altijd met spanning af te wachten of er misschien een lekker ding naast me komt zitten, maar aangezien ik die inmiddels gevonden heb is het nu allen nog hopen dat het geen dikke Duitser is... en wat denk je?
Nee, niet toch een dikke Duitser, maar helemaal niemand. Kennelijk waren de twee mensen naast mij toch bang voor Bangkok, of hadden ze slaande ruzie op het vliegveld, want mooi dat er niemand naast mij kwam zitten. Ik kon dus met gestrekte beentjes de nacht doorvliegen en kwam dus redelijk fris aan op het vliegveld. Daar vond ik al snel een bordje met mijn naam en samen met twee Engelse meiden gingen we in een pendelbus naar het hotel (jaja, hotel!) waar we de tourguide zouden ontmoeten, en de rest van de groep.
Het verkeer is hier natuurlijk een ramp, zeker in spitsuur, dus dat duurde en duurde, maar toen we aankwamen bleek het hotel prachtig en de groep (in totaal 8 meiden! Allemaal uit Engeland, 1 schotse en 1 Ierse) ontzettend gezellig. Wij na een korte briefing over alles dat we nog gaan zien de komende maand de stad in gegaan. Gelijk de schok dat de bus hier dus al zijn deuren opengooid voor hij helemaal stilstaat en dat de stad voornamelijk bestaat uit smog, betonrot, scooters en tuktuks.
Na een heerlijk diner, voor maar 1 euro (!!!!) en een aantal zeer goedkope drankjes op een 'terras' (lees: op de stoep) zijn de meiden die net waren ingevlogen maar vroeg naar bed gegaan, want we waren echt wel een beetje moe.

Vandaag hebben we met z'n allen heerlijk kunnen ontbijten in het hotel en zijn we met een longboat over de klong (rivier) gevaren. Geweldig! Helaas was 1 van de meiden erg ziek geworden (niet van de boot, maar de drankjes gisteren - tja, het is hier ook zooooo goedkoop) dat ze kotsend over de rand hing, maar die foto's zal ik jullie maar besparen. We kwamen wel langs de prachtigste tempels en schattige huisjes, waarvan je je echt afvraagd hoe mensen daar kunnen wonen. Ohja, en naast de vissen die echt massaal door de straten zwemmen, dreef er ook een dode hond langs de boot. Nice.
Uitgestapt zijn we naar de Wat Pho tempel geweest, waar Buddha zo lui was dat hij gestrekt in het gebouw lag en je dus van kruin tot tenen naar hem kon kijken. Wel erg indrukwekkend hoor! Het hele tempelcomplex was prachtig. Die Japanners kunnen tempelen, maar zo mooi als ze de boel hier versieren, niet normaal. (Ze hadden in plaats van al die gouden randen natuurlijk ook fatsoenlijke huizen voor de mensen kunnen bouwen denk ik dan alleen...)
Omdat het ondertussen zo bloedstollend heet geworden was, besloten we niet meer naar het Keizerlijk Paleis te gaan, maar dat op de terugweg te doen en lekker op een terrasje wat te eten en te drinken. Nu zijn we een beetje opgesplitst en is de ene helft aan het sightseeen, de andere helft aan het winkelen en de overgebleven helft (ik ben altijd al een ster in rekenen geweest, dat merken jullie wel) zit in het internetcafe. Dat ook weer niet aan te slepen goedkoop is, dus hebben jullie even mazzel!

Nu gaan we even ergens uitwaaien en om half 5 verzamelen we om aan boord van de sleepertrain naar Chiang Mai te gaan (noorden Thailand). Zal me een ritje worden, maar ik heb er zin an!

Mensen, tot de volgende internetmogelijkheid!

Hele dikke paksoi op jullie wangen en tot snel.
xx Nienke

ps. Het beeldscherm van mijn computer is groen, dus ik heb werkelijk geen idee van de staat van de foto's die jullie nu onder ogen krijgen. Mijn excuses daarvoor.

Nieuw op deze site: filmpjes in zeer slechte kwaliteit! speciaal voor jullie!

Het hele cluppie

Uitzicht vanuit mijn kamer (23e verdieping!)

Plons is water

Monnikjes in opleiding

mooie dingen onderweg

Man met snor

Kloddertje goud hier... kloddertje goud daar...

Bakjes geld, je koopt een hand muntjes en in elk kommetje komt er 1. Disney is er niets bij!

Tickle-Me Buddha

Tuk Tuk Sir?

Lees meer handige reistips over Thailand op: Around The Globe

berichten waar mijn moeder heel blij van wordt

2008-09-02T12:42:00.002+02:00

Noodtoestand uitgeroepen in Bangkok

27 augustus - Voor de tweede opeenvolgende dag houden betogers het kantoor van premier Samak bezet. Bij schermutselingen met de politie raakten 15 mensen gewond. De premier is uitgeweken naar een militaire basis. De betogers willen dat Samak aftreedt en het leger een grotere rol krijgt in de Thaise politiek.

30 augustus - De Thaise premier Samak weigert af te treden, ondanks protesten van duizenden demonstranten die al vijf dagen in en rond zijn kantoor bivakkeren. Zij eisen zijn vertrek omdat hij niet genoeg doet tegen de corruptie in het land (...) Om hun eisen kracht bij te zetten, blokkeren de demonstranten verschillende spoorlijnen en luchthavens, waaronder die van het vakantie-eiland Phuket.

01 september - De demonstranten die in het kantoor van de Thaise premier Samak zitten zijn niet van plan te vertrekken. Gisteren ontplofte in het centrum van Bangkok een kleine bom. Er vielen geen gewonden. Volgens de politie was de ontploffing bedoeld als een provocatie.

02 september - Duizenden betogers hebben in de Thaise hoofdstad Bangkok het staatsapparaat zo goed als stilgelegd (...) Honderden betogers beklommen het dak van Samaks kantoor. Ze zwaaiden met spandoeken en vlaggen. Anderen zaten op het gras binnen de hekken van het besloten terrein.

02 september - In de Thaise hoofdstad Bangkok is de noodtoestand uitgeroepen. Dat gebeurde nadat bij gevechten tussen voor- en tegenstanders van de regering een dode en tientallen gewonden waren gevallen.
Het ministerie van Buitenlandse Zaken roept Nederlanders in Thailand op het nieuws te volgen en demonstraties te mijden. Vooral in Bangkok moeten ze waakzaam zijn. Het ministerie ziet geen reden voor een negatief reisadvies.

Tja, wat moeten we hier nou weer mee? Mijn moeder heeft al een kogelvrij vest voor me gehaakt, ik lees gewoon alleen de groene woorden van boven naar beneden...

op stap? (wie draagt mij?)

2008-09-01T12:41:00.006+02:00

Morgen is het zover, dan ga ik weer op pad. Heerlijk 10 daagjes thuis geweest, alle foto's en films van de vorige ronde verwerkt, iedereen weer even gezien, geslapen in mijn eigen bedje, Uitmarkt nog even meegepikt... en blaren opgelopen. Het is echt niet te geloven -ik heb dus nooit blaren- maar na een dagje wandelen op bijzonder goedkope en daardoor voet-vernielende schoenen heb ik nu op elke hiel een blaar ter grootte van een duivenei. Wat een drama. Ik kan niet staan zonder pijn en lopen dus al helemaal niet. Zit heel zielig met een bakje soda mijn voetjes te weken en daarna met een naald mijn hielen lek te prikken. Au.
Nou had ik mijn enkel al tijdens de reis in de prak gestapt, waar ik overigens ook nog steeds last van heb, dus dit kan er mooi bij. Niet dat ik me natuurlijk laat tegenhouden door mijn voeten -desnoods ga ik zonder ze weg, maar het is wel even vervelend. De planning om vandaag nog even een muskietennet in de stad te scoren gaat mooi de mist in en dus zit ik thuis maar een beetje te mopperen. Moet ik alles toch weer morgen op het laatste moment doen. Maar dat is dan ook wel weer typisch Nienke, dus ik ga er gewoon vanuit dat alles goed komt. En anders halen ze dat verrekte Thailand maar hier heen. -ZEN-

PLANNING

2008-08-30T14:56:00.001+02:00

Beste mensen, over een paar dagen gaat het volgende feestje alweer beginnen. Nog maar net terug uit het land DOWN UNDER, ben ik mijn tas alweer aan het omtoveren tot een tropische verrassing. De warme sokken en mutsen worden omgeruild voor teenslippers en zonnehoedjes, de lange broeken voor zwierige rokjes en alle spullen die ik de afgelopen twee maanden niet gebruikt heb -maar wel meegesleept- gaan linea recta de opslag in. En daarbij: nu ga ik het helemaal goed doen, geen overbodige troep meer mee, nu blijft die tas onder de 15 kilo. (ik hoor zacht gelach op de achtergrond, maar ik ga het echt-echt proberen deze keer)
Voordat de wilde verhalen weer gaan beginnen (...als ze al komen, want ik heb deze keer geen flauw idee of ik uberhaupt tijd en internet kan vinden onderweg...) is het eerst tijd voor de zakelijke mededelingen. Gegevens voor het thuisfront, zoals om te beginnen het onvermijdelijke reisschema. Gaat er maar even goed voor zitten, want Nien heeft het deze keer helemaal voor het eigen gemak strak gepland.

Dinsdag 2 september

Amsterdam 19:05 > Londen 19:20 (BA 441)

Londen 22:15 > Bangkok 15:35 volgende dag (QF 7312)

Woensdag 3 september - woensdag 1 oktober

Reis door Thailand, Laos, Vietnam, Cambodja en weer Thailand

Donderdag 2 oktober

Bangkok 18:10 > Sydney 06:05 volgende dag (BA 009)

Maandag 6 oktober

Sydney 14:10 > Nadi (Fiji) 18:55 (FJ 910)

Woensdag 8 oktober

Nadi 11:25 > Labasa (Fiji) 12:15 (FJ 81)

Labasa > VoroVoro Island (Fiji) (Project: Tribewanted)

Woensdag 29 oktober

Labasa 12:40 > Nadi 13:35 (FJ 80)

Donderdag 30 oktober

Nadi 15:45 > Auckland 19:50 (FJ 413)

Vrijdag 30 oktober - dinsdag 23 december

Reis door Nieuw Zeeland -part I-

Auckland (Noordereiland) > Christchurch (Zuidereiland)

Woensdag 24 december

Christchurch 06:35 > Sydney 08:00 (JQ 140)

Zondag 4 januari

Sydney 17:10 > Christchurch 22:10 (JQ 151)

Maandag 5 januari- woensdag 21 januari

Reis door Nieuw Zeeland -part II-

Christchurch (Zuidereiland) > Auckland (Noordereiland)

Donderdag 22 januari - vrijdag 23 januari

Auckland 09:00 > Sydney 10:25 (QF 7328)

Sydney 18:05 > Londen 06:25 (QF 7311)

Londen 08:40 > Amsterdam 10:55 (BA 430)