Asia Wrap-Up

Het zit erop: De Intrepid Tour door Thailand > Laos > Vietnam > Cambodja > Thailand. Wat ging het snel, al was het een maand, en wat zagen we veel. Maar wat waren de grootste hoogte- en dieptepunten? Hier komen ze nog 1 keer, in niet-alfabetische volgorde:

(enkele van de) REDENEN OM NAAR AZIE TE GAAN:
* De honderden tempels en andere prachtige gebouwen die door heel azie verstopt zijn
* Een nachtje in de disco-coupe van de sleepertrain tussen Bangkok en Chang Mai met een ladyboy als DJ
* De spontaniteit en nieuwsgierigheid van de kinderen in alle dorpjes waar we doorheen kwamen
* Thuis eten(/slapen) bij de lokale bevolking
* Het bezoeken van goede doelen, die overal op klein- en grootschalig niveau door azie te vinden zijn
* Het bekijken van lokale ambachten en daarna een avondje over de nachtmarkt lopen
* Een boottocht door Halong Bay, Vietnam
* De prijs van alles in Azie: eten, drinken, spullen... heerlijk
* De informatieverstrekking over de Tweede Wereld- en Vietnamoorlog. Je geschiedenisboek was nog nooit zo helder en levensecht
* Cyclo City Tours. Beste uitvinding sinds de boterham
* Alle fantastische landschappen waar eigenlijk muziek onder hoort...
* De vreemde talen die je overal hoort: het Thais (dat klinkt als een dreinend kind met een overbeet), het Laos' (dat klinkt als een verkouden bejaarde zonder gebit), het Vietnamees (als een man die zo kwaad is dat hij je ieder ogenblik in je arm kan bijten) en het Cambodjaans, waarbij het lijkt alsof de mensen praten terwijl ze net een kom noedels naar binnen aan het werken zijn...



REDENEN OM EEN STUKJE OM TE VLIEGEN:
* De hele dag mensen om je heen die iets van je willen: mensen die je aanschieten als je over de markt loopt, je aan je arm hun winkel intrekken, mensen die gelijk naar de uitgang van je bus zwermen om je spullen te verkopen, mensen die je meteen meerdere kleuren en maten van een product laten zien, terwijl je er alleen maar even kort naar keek en niet eens van plan was om het te kopen en dat nu zeker niet meer wilt.
* De interessante, doch twijfelachtige rijvaardigheid van de gemiddelde taxi-cyclo-tuktuk-motorbike bestuurder
* Het eten van voedsel dat vlak naast de snelweg bereidt wordt
* Mannetjes die overal, de hele dag in het rond lopen te kwaten en rochelen
* Buiten zijn tijdens een fikse regen/onweersbui in Thailand tijdens het regenseizoen
* Proberen over te steken in Vietnam
* Achterop een motorbike door Vietnam scheuren en mensen zien proberen te oversteken
* Maatkleding laten maken in Hoi An
* De 'snelheid' waarmee het eten in restaurants in Laos gebracht wordt...
* Het ontbreken van de uitvinding die wij 'servetjes' noemen in alle landen, in plaats daarvan veeg je altijd je gezicht af met losse velletjes wc-papier
* De schreinende zaak rondom zwerfkinderen in Cambodja
* Gefrituurde insecten. Serieus.


"En als je het niet gelooft, ga je toch lekker zelf kijken?"

Siem Reap (CAMBODJA) / Bangkok (THAILAND)

Beste luisteraars, hier dan -na lang wachten- weer een bericht van uw razende reporter. Ik heb de vreselijke buikpleuris overleefd en zit nu vrij vrolijk in Bangkok mijn laatste dag door te brengen. Heb na drie dagen op water geleefd te hebben inmiddels weer gegeten en veel sight-ge-see-ed, dus ik kan er geloof ik weer tegen. En wat is er, ondanks de inwendige crisis, weer een hoop gebeurd. Lieve beeldschermkinderen, laten we het verleden maar rusten voor nu en snel beginnen...

Allereerst terug naar Siem Reap. Of eigenlijk 5-en-een-halve kilometer daarboven. De tempels van Ankor Wat. En omringende tempels, waar onder andere een Indiana Jones en Tombraider film zijn opgenomen. Ik kan er veel over schrijven (bijvoorbeeld dat er daar zoveel zielige straatkinderen werken dat je maar weer eens beseft hoe goed het wij toch hebben), ik kan er weinig over schrijven (bijvoorbeeld dat ik over een van de tempelgronden gekotst heb en daarna van onze tourguide een verrassend fijne hoofd- en nekmassage met tijgerbalsem langs de kant van de weg kreeg en ik heel even overwoog om met hem te trouwen -sorry nick-), maar laten de foto's deze keer maar weer eens voor zich spreken, want wat was het er mooi:












gekke gezichten in de rots... / raadt eens waar we nu weer op zitten?





Tombraider Tempel:






Tempel voor vrouwen... eh... apen? En bedankt!




Siem Reap zelf is een uitermate plezante stad om in te verblijven, gezellige restaurantjes met heerlijk eten, leuke clubs (heb ik van horen zeggen, ik ben niet verder dan de badkamerdeur gekomen) en een grote nachtmarkt.
Je kunt er ook heel goed verdwalen (voor ongeveer 2 uur) en snikkend een restaurant binnenlopen na 10 onduidelijke mensen de weg te hebben gevraagd, waarna de manager zijn brommer pakt en je naar je hotel brengt (voor niets) en dat dan uiteindelijk blijkt dat je vlakbij datzelfde hotel al tijden aan het rondlopen was... maar laten we het daar verder ook niet meer over hebben...

Waar ik het wel over wil hebben is meneer Beat Richner. We zijn tijdens onze reis langs een behoorlijk aantal goede doelen gekomen, maar deze meneer was wel zo geweldig dat ik besloten heb een stukje aan hem te wijden op mijn hoofdsite. Als je meer wilt lezen over de man die vanuit het niets een aantal ziekenhuizen in Cambodja heeft opgericht, lees dan HIER verder.
Ik zal binnenkort meer goede doelen beschrijven op de site, dus hou het in de gaten als je interesse hebt.

Nog even een promotie mijner-site's: ik kom binnenkort in het tijdschrift "Yes" te staan met mijn website, zodra ik weet welk nummer het is laat ik het natuurlijk weten!!!

Na de prachtige tempels van Ankor was het een paar dagen later weer terug naar Bangkok over een niet zo prachtige weg. Laat ik zeggen dat deze 'dancing road' bij veel van de inzittenden voor een verdubbeling van het toiletbezoek gezorgd heeft. Gelukkig kwamen we in Bangkok weer in hetzelfde hotel als dag 1, wat dus een heerlijk luxe afscheidsnachtje was voor ons.

Gisteren had ik nog een volle dag in de stad en samen met drie overgebleven meiden hebben we een dagtrip naar de 'Floating Market', 'Bridge over the river Kwae' (spel ik vast verkeerd) en de 'Tiger Temple' gemaakt. Tja, wat kan ik erover zeggen? Erg, erg lang in de bus en overal maar weinig tijd, maar al met al wel een leuke afsluiter van mijn tijd hier in Azie.




haha








juist. no worries



Ik heb ondertussen afscheid genomen van alle meiden, zometeen ook van Laura, mijn kamergenootje van de hele reis. Dan is het in de taxi (jaja, ben nu luxe gewend he) naar het vliegveld en om tien over 6 hier de lucht in richting Sydney. Spreek jullie vanaf daar weer!!!

Doeiiii,
xx Nienke

Lees meer handige reistips over Cambodja op: Around The Globe

Siem Reap (CAMBODJA)

Beste mensen, dit keer even geen spannende verhalen, geen grapjes, geen foto's. Ik heb gisterochtend bij het ontbijt een vrolijke voedselvergiftiging opgelopen en heb de rest van de dag boven een emmer en wc gehangen. Serieus, ik heb me nog nooit zo beroerd gevoeld. Halve nacht wakker gelegen, want elke beweging die ik maakte zette mijn lichaam eraan toe mijn voering eruit te gooien.
Dacht vanochtend dat het iets beter ging, maar al kan ik nu in ieder geval mijn drinkwater binnenhouden, ik loop te trillen van de koorts en wil alleen maar slapen. Heb net geprobeerd te lunchen, maar meer dan drie slokken van een fruitshake wilde er niet in. Nu ga ik terug naar het hotel om nog even verder te zwelgen in mijn ongelukkigheid :) Ik ben niet de enige trouwens, want Emily, een van de meiden is er net zo slecht aan toe. Terwijl de rest gisteravond lekker ging stappen, waar we ons allemaal op verheugd hadden, lagen wij met zijn tweetjes een beetje zielig naar het plafond te staren. Ahh!
Het is helemaal balen, omdat we nu bij de tempels van Ankor Wat zijn, een plek waar ik al zo lang heen wilde, tempels waar ze Indiana Jones hebben opgenomen, Tombraider, fantastisch mooi dus allemaal, maar ik kan er minimaal van genieten. Kort gezegd: het is allemaal Kwalitatief Uitermate Teleurstellend.
Morgen rijden we naar Bangkok, over een weg die de 'dancing road' wordt genoemd (hemel sta me bij) en dan is onze tour door Azie toch echt afgelopen. Ik ben tot donderdag in Bangkok, vlieg dan naar Sydney. Heb zomaar het idee dat een dikke knuffel me goed zal doen.

xxxxxx Spreek jullie snel.

Lees meer handige reistips over Cambodja op: Around The Globe

Killing Fields (CAMBODJA)

{nieuwe foto's bij de post over SAIGON!}

We hadden er geen zin in, maar omdat oorlog nooit iets is waar je 'zin' in hebt (normaal gesproken dan) en de vreselijke geschiedenis van Cambodja zo heftig en nog maar zo kort geleden is geweest, vonden we een bezoek aan de beruchte 'Killing Fields' en het Genocide Museum 'Tuol Sleng' een must. En dat is het ook echt.
Ik had van tevoren al geroepen dat ik waarschijnlijk op de parkeerplaats al in tranen zou uitbarsten en niets bleek minder waar. Het Genocide Museum is te vinden in het voormalige schoolgebouw dat de Rode Khmer gebruikte om de plaatselijke bevolking in op te sluiten, te ondervragen (daarbij te martelen) en uiteindelijk door te voeren naar de Killing Fields. Van de ruim 17.000 mensen (van baby tot ouwetjes) hebben 7 mensen het overleefd. Zeven.
In de gebouwen konden we de portretten van alle mensen zien, evenals wat martelwerktuigen/technieken (dit zal ik voor de zwakke magen maar niet opschrijven, dan google je maar even) en de cellen die in de originele staat te zien zijn. De mensen leefden nog slechter als beesten daar, ze konden hun hele familie zien maar mochten niet praten, moesten vragen als ze zich bij het slapen wilden omdraaien, vergaten ze dat werden ze afgeranseld, kregen slecht tot niets te eten, een 'douche' (onder de tuinslang) 1 keer per week ofzo, uitwerpselen bleven een week in de cel liggen (die iets van 1 bij 2 meter was), de vrouwen werden verkracht en als ze de martelingen tijdens het ondervragen overleefden en al hun 'slimme' vrienden, kennissen en familie hadden aangegeven werd als dank hun keel half doorgesneden en werden ze levend op de killing fields begraven. Ontsnappen was geen optie, de celblokken waren afgesloten met prikkeldraad en elecktrische bedrading.
De hele gebeurtenis is, buiten onbegrijpelijk, gewoon zo belachelijk. Voor wie even de geschiedenis van Pol Pot en zijn makkers niet meer weet: ze wilden kort gezegd alle slimme mensen uit de weg ruimen en de domme bevolking, gebrainwashed, overhouden om ze naar hun hand te vormen)
De mensen die werden opgepakt werden verdacht gevonden omdat ze doctor of leraar waren, omdat ze bijvoorbeeld een bril droegen (oeh, die zullen wel gestudeerd zijn), meerdere talen spraken, nette handen of witte huid hadden (werkten dus niet op het veld) en meer van dat soort vage redenen. Waar hebben we dit soort selectie ook alweer eerder gehoord? De hele plek geeft je gewoon de kriebels, we liepen dan ook allemaal met onze tissuetjes en zonnebrillen op rond. En toen hadden we de velden zelf nog niet eens gezien.
Twintig minuten van Tuol Sleng kom je op de killing fields. Je kunt er nog steeds de botten en kledingstukken op de grond vinden en bij elk graf staat een bordje wat erin ligt. Wat, want mensen zijn het niet meer te noemen. Sommige graven hebben alleen lijven, andere tegen een boom doodgeslagen kindjes, lichaamsdelen of weet ik wat allemaal.
En het ergste is gewoon dat de mensen die verantwoordelijk zijn, of meegeholpen hebben gewoon nog vrolijk rondlopen. De veroordeling van een aantal duurt nu al jaren en kost alleen maar meer en meer geld. Sterker nog, onze gids heeft het meeste in de bus moeten vertellen omdat hij opgepakt kan worden voor het teveel aan informatie verstrekken. Er zitten namelijk nog steeds van die gasten in hoge politieke functies. Beter gezegd: de hele royal family is een tikkie fout. Niet te geloven toch?

Aangeslagen en al was het daarna ietwat vreemd toen ik op de killing fields ineens een 'bekende' zag lopen. Jawel, ik loop me daar zomaar Chris Zeegers van RTL Travel tegen het lijf. Met cameraploeg en al. Sta je tussen de lijken in Cambodja ineens met een BN'er te praten over het feit dat we zoveel Nederlanders hier tegenkomen, haha. RAAR! In November komt het op tv (nouja, ik ben natuurlijk niet in beeld he, maar toch), maar is wel interessant om te kijken voor de thuisblijvers misschien.

Wat hebben we verder nog voor spannends gedaan hoor ik jullie vragen. Ja, hallo! vonden we het niet genoeg zo? Nee?
Nou ok, vooruit dan maar: Ik heb wilde apen gezien en we hebben bij onze gids thuis gefrituurde tarantula's zitten eten. En nu niet meer zeuren dat ik niets beleef.



Tuol Sleng


Monument bij de Killing Fields


JAhoor! Daar issie weer!



Het spinnenmaal:









Lees meer handige reistips over Cambodja op: Around The Globe

Phnom Phen (CAMBODJA)

En zo zijn we stilletjes alweer in het vierde land aangekomen voor de laatste week met de Intrepid Grrls! Cambodja. Waar te beginnen?
Dat het hier arm is, zagen we al toen we met onze limousine-bus de grens overschoten. Dames met manden eten op hun hoofd en straatkinderen, heel veel straatkinderen. Kinderen die je met hongerige oogjes aankijken en vragen om eten. Dan breekt je hart toch een beetje als juf zijnde.

Als eerste hebben we een -inmiddels welbekende- cyclotour door de stad gemaakt. Een aanrader voor iedereen met een minderwaardigheidscomplex, want je voelt je ineens heel bijzonder als de hele stad zijn (of haar) hoofd omdraait voor je, zwaait, duimen opsteekt en vanaf de andere kant van de straat roept hoe 'beautiful' je wel niet bent. *bloos* Deze tour was wel een beetje anders dan anderen, want de jongens die ons rondreden zijn allemaal straat-(of in ieder geval hele arme)kinderen die op deze manier geld verdienen voor hun families en daardoor niet helemaal op het slechte pad raken.
Een andere organisatie die we bezochten, leerde ons ook meer over straatkinderen en over het feit dat we ze geen geld moeten geven, al zijn ze zo zielig, omdat ze anders nooit uit hun situatie raken. Als je geld geeft aan de organisatie, gebruiken zij dat om de kinderen een baan te leren (koken in restaurant, nagelstylist, producten (tassen, kleding) maken om te verkopen).
We hebben in een van die restaurants gegeten en het eten was (net als in KOTO in Hanoi, Vietnam) echt serieus ge-wel-dig. We zaten zo vol dat we geen 'straatkind'.. eh 'pap' konden zeggen en hebben dan ook een flinke fooi achtergelaten.

Vandaag wordt het er allemaal niet veel vrolijker op, want we gaan zo een bezoek brengen aan de beruchte 'Killing Fields' en het bijbehorende Genocide museum. Het is iets dat je gezien moet hebben als je hier bent, want je kunt het gewoon niet maken hier alleen te shoppen en te stappen en de hele geschiedenis van dit land te negeren, vind ik. Maar leuk is anders. Iedereen die we spreken en het gezien heeft is er zwaar van aangeslagen. Hoop dat ik na afloop in staat ben er iets over te schrijven, maar ik beloof niets. Laten we zeggen: today is not a good day for mascara.

Tot snel. N.









Een van de winkels met spullen gemaakt door straatkinderen




Cyclo's!


Paleis

Lees meer handige reistips over Cambodja op: Around The Globe